هرگز از مرگ نهراسیده ام ، اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

الهی

هستیم به نیستی در برابر نیستی در برابر عظمت تو وابسته است . صدایت می زنم ، بنوازم به نیم نگاهی ، رهایم کن از این همه قفس . از این همه خاک می نویسم با خونی که در سر پنجه های تقدیرم یخ زده است . خسته ام از خاک ، از هوای متراکم پیچیده شده بر دست و پایم . خسته ام از هوای این همه اندوه ، ای خدایی که نور محضی ، رهایم کن از ظلمت نفس ، برسانم به اصل روشن خورشید . آنجا که هر ذره از وجودم در مقابلت چون گرد ناچیز نابود شوم. خدایا رهایم کن از بندی که پای عبورم را در خویش فشرده است .

پروردگارا

ای کهنه گوی چرخنده عجیب بالهای پروازم را در خود فرو شکسته است . عجیب بوی رکود می دهم . عجیب بوی خاک می دهد . پیوستگی شانه هایم در این قفس ، دریچه ای می جویم برای بال گشودن . دستهایم بلند میشود . رشته ای از ستارگان در انگشتانم سوسو می زنند . سجاده ی نیایشم رو به بزرگی تو گشوده و زانوان بی رمقم بر خاک ساییده می شود . کمکم کن تا از خویش ببرم . کمکم کن تا با لطف تو به هر چه هست - که نیست جز وجود تو - برسم . کمکم کن افلاک فرارویم آغوش بگشاید تا از خاک بگذریم. کمکم کن تا به آنچه که نخواستی برسم ، برسم

کمکم کن ...

باز هم سال به پایان می رسد و در انتظار تو خواهم ماند

باز هم نوروز چه غریبه می آید

سال تحویل غریبانه تر

باز هم مثل همیشه باید غریبانه ترین سال زندگیم رو

همانند شب یلدام در حالی شروع کنم که

یه آشنای دیرین مثل تو دارم

سال تحویل های گذشته رو که یادته ؟

نمی خواد بگی ، خودم میگم

یادت بود اما نخواستی یادت بمونه

خواستی که فراموششون کنی

از یادت بردی ولی من هیچ وقت از یادم نخواهم برد

باز هم سال نو

باز هم نوروز

باز هم سال تحویل

و باز هم بدون تو

و در انتظار تو

 چه غریبانه می گذرد ...