محبوبه شب

mahtab-e-eshgh — Wed, 13 Jul 2011 08:29:25 GMT

وبلاگ جدید.... www.storyhate.blogfa.com

mahtab-e-eshgh — Sat, 09 Jul 2011 13:50:57 GMT

mahtab-e-eshgh — Thu, 28 Oct 2010 11:12:00 GMT

به نام يگانه هستي بخش

دل مي كند بهانه برايت غروب ها ميگيرد عاشقانه برايت غروب ها

وقتي شفق لباس سياهي به تن كند سر مي دهد ترانه برايت غروب ها

با هر نسيم در دل من زنده مي شود آن عطر دلنواز صفايت غروب ها

چشمك زنان ستاره بختم فرون نشست در چشم بي غروب نگاهت غروب ها

اي شهريار دولت بي انتهاي عشق دل مي كند هواي صفايت غروب ها

هر بند بند اين تن رنجور و خسته ام آهنگ ني شود به نوايت غروب ها

كنج خرابه يكسره آغوش مي شود چون مرغ دل پرد به هوايت غروب ها

اين دختران شامي و اين قلب خسته ام با ماه كرده نقل حكايت غروب ها

ديدار روي تو چون ميسر شود مرا سهل است جان كنم به فدايت غروب ها

شهیــــد

mahtab-e-eshgh — Mon, 27 Sep 2010 23:25:07 GMT

پرچم فتح و ظفر در دست تو

آسمانِ پر ستاره مست تو

ميروي بهر خدا كاري كني

عاشقي و عشق را ياري كني

جان فداي آن دلِ دربند تو

آن سر سوداگر و سربند تو

جان فداي آن دل دريائيت

در سرت آن شور عاشورائيت

خاك سرخ ميهنم مديون تو

ضامن آزادي من خون تو

اي شهيد غرق خون ميهنم

پاسدار راه خونينت منم

شاعر:
س – مهدوي راد

شروع تازه

mahtab-e-eshgh — Fri, 10 Sep 2010 11:55:55 GMT

آن گاه كه تقدير نيست و از تدبير نيز كاري ساخته نيست...

خواستن اگر با تمام وجود... با بسيج همه اندام ها و نيروهاي روح و با قدرتي كه در صميميت هست تجلي كند... اگر همه هستيمان را يك خواستن كنيم... يك خواستن مطلق شويم... و اگر با هجوم ها و حمله هاي صادقانه و سر شار از يقين و اميد و ايمان...
بخواهيم...

پاسخ خويش را خواهيم يافت.

-----
پ.ن:
می خوام دوباره شروع کنم... به نوشتن...
انگار که تازه متولد شده باشم...

شاید دوباره زمان دیگری متولد شوم

mahtab-e-eshgh — Tue, 20 Mar 2007 12:00:00 GMT

هرگز از مرگ نهراسیده ام ، اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

الهی

هستیم به نیستی در برابر نیستی در برابر عظمت تو وابسته است . صدایت می زنم ، بنوازم به نیم نگاهی ، رهایم کن از این همه قفس . از این همه خاک می نویسم با خونی که در سر پنجه های تقدیرم یخ زده است . خسته ام از خاک ، از هوای متراکم پیچیده شده بر دست و پایم . خسته ام از هوای این همه اندوه ، ای خدایی که نور محضی ، رهایم کن از ظلمت نفس ، برسانم به اصل روشن خورشید . آنجا که هر ذره از وجودم در مقابلت چون گرد ناچیز نابود شوم. خدایا رهایم کن از بندی که پای عبورم را در خویش فشرده است .

پروردگارا

ای کهنه گوی چرخنده عجیب بالهای پروازم را در خود فرو شکسته است . عجیب بوی رکود می دهم . عجیب بوی خاک می دهد . پیوستگی شانه هایم در این قفس ، دریچه ای می جویم برای بال گشودن . دستهایم بلند میشود . رشته ای از ستارگان در انگشتانم سوسو می زنند . سجاده ی نیایشم رو به بزرگی تو گشوده و زانوان بی رمقم بر خاک ساییده می شود . کمکم کن تا از خویش ببرم . کمکم کن تا با لطف تو به هر چه هست - که نیست جز وجود تو - برسم . کمکم کن افلاک فرارویم آغوش بگشاید تا از خاک بگذریم. کمکم کن تا به آنچه که نخواستی برسم ، برسم

کمکم کن ...

باز هم سال به پایان می رسد و در انتظار تو خواهم ماند

باز هم نوروز چه غریبه می آید

سال تحویل غریبانه تر

باز هم مثل همیشه باید غریبانه ترین سال زندگیم رو

همانند شب یلدام در حالی شروع کنم که

یه آشنای دیرین مثل تو دارم

سال تحویل های گذشته رو که یادته ؟

نمی خواد بگی ، خودم میگم

یادت بود اما نخواستی یادت بمونه

خواستی که فراموششون کنی

از یادت بردی ولی من هیچ وقت از یادم نخواهم برد

باز هم سال نو

باز هم نوروز

باز هم سال تحویل

و باز هم بدون تو

و در انتظار تو

چه غریبانه می گذرد ...

گریز و درد

mahtab-e-eshgh — Mon, 19 Mar 2007 18:24:00 GMT

رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم ، که داغ بوسه پر حسرت ترا
با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم
رفتم که نا تمام بمان در ای سرود
رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو ، مگو که چرا رفت ، ننگ بود
عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
از پرده خموشی و ظلمت ، چو نور صبح
بیرون فتاده بود بیکاره راز ما

رفتم که گم شوم چو یه قطره اشک گرم
در لابلای دامن شبرنگ زندگی
رفتم ، که در سیاهی یک گور بی نشان
فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم
از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله آتش ز من نگیر
می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی می شوم که شبی بی خبر ز خویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

سکوت مرگ

mahtab-e-eshgh — Sun, 11 Mar 2007 09:26:00 GMT

هميشه مي خواستم بي علامت سوال برايت بنويسم

اما اضطراب تپش هاي ترانه كه مهلت نمي دهد

ديگر برو عزيز من!

دل نگران هم نباش

من هم پيش از پريدن پروانه ها نخواهم مرد

قول مي دهم فردا

كنارهمين دفتر خيس منتظرت باشم

در هر ساعت از سكوت ترانه كه بيايي

مرا خواهي ديد

قول مي دهم

mahtab-e-eshgh — Mon, 01 Jan 2007 14:27:00 GMT

چقدر قشنگه که آدم یکی رو داشته باشه که به خاطرش زندگی کنه

چقدر قشنگه بدونی که اونم فقط به تو فکر میکنه

چقدر قشنگه تا میخوای حرف بزنی اسم اون رو لبات بشینه

چقدر قشنگه بدون اینکه التماس توچشمات باشه هر روز بهت بگه :

دوستت دارم

چقدر اندوه باره اگه بدونی اونی که میخوای یکی دیگه رو دوست داره

چقدر بده که بهت بگه : بدون من زندگی کن

چقدر بده که آروم آروم اشکاتو ببینه و بی تفاوت بگذره

چقدر بده که.....

چقدر باید دلت شکسته باشه که بخوای دست به خودکشی بزنی

چقدر باید با احساست بازی شده باشه که مرگ بشه آرزوت

چقدر باید درداتو تو خودت ریخته باشی که بشه یه کوه درد

اونوقته که به انتهای خودت فکر میکنی

من ... من به اون نقطه رسیدم

کـــــاش ....

mahtab-e-eshgh — Sun, 26 Nov 2006 18:37:00 GMT

کاش بودي تا دلم تنها نبود

اسير غصه ي فردا نبود

كاش بودي تا براي قلب من

زندگي اينگونه بي معنا نبود

كاش بودي تا لبان سرد من

قصه گوي قصه ي فردا نبود

كاش بودي تا نگاه خسته ام

بي خبر از موج و دريا نبود

كاش بودي تا زمستان دلم

اين چنين پر سوز و پر سرما نبود

كاش بودي تا فقط باور كني

بعد تو زندگی زیبا نبود

کاش که ای کاش ، این ای کاش ها نبود